Grobowiec jest częścią ogromnej (liczącej ponad 500 obiektów) nekropolii, leżącej w pobliżu starożytnego trackiego miasta Seuthopolis. Przypuszcza się, iż należał do jakiegoś władcy lub wielmoży trackiego, który został pochowany w nim wraz z żoną. Grobowiec został przypadkowo odkryty 19 kwietnia 1944 r. przez żołnierzy rozkopujących wzgórze podczas tworzenia szańców.

Główna komora grobowa ma kształt okrągły i średnicę 2,65 m. Zbudowana jest z cegieł i przykryta kopułą na wysokości 3,25 m. Do komory prowadzi ciasny korytarz (dromos) o długości 1,95 m , otwarty prostokątnym otworem drzwiowym, uformowanym z ciosanych bloków kamiennych. W grobowcu odkryto jedynie pewną ilość niewielkich przedmiotów, co świadczy o tym, iż został on ograbiony już w starożytności.

Największą jednak wartość przedstawiają malowidła ścienne. Pierwszy fryz w komorze grobowej przedstawia uroczystą ucztę, w której uczestniczy małżeństwo, mąż i żona. Przypuszczalnie chodzi o uroczyste pożegnanie przez żonę zmarłego męża. Przedstawione są tu też sylwetki towarzyszących parze muzykantów, sług i koni. Na drugim fryzie znajduje się scena z wyścigów na dwukołowych wozach. Malowidła w korytarzu zawierają sceny walki pieszych i konnych. Malowidła reprezentują wysoki poziom artystyczny i wykazują mieszany styl tracko-grecki.

W 1979 r. grobowiec został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Na miejscu celtyckiej osady Dunonia (III w. p.n.e.) Rzymianie zbudowali obóz warowny, który nazwali Bononia. Miała zapewnić kontrolę nad przejściem przez Dunaj. W III w. n.e. zbudowali twierdzę i wkrótce powstała osada. W 1003 r. wpadli tu Bizantyjczycy. W XII-XIV w. miasto o nazwie Bdin (wówczas otoczone podwójnym pierścieniem murów z dziesięcioma basztami) jest stolicą księstwa, a po oderwaniu go od carstwa bułgarskiego zostaje stolicą Carstwa Widinskiego. Miasto było silnym północno-zachodnim bastionem i liczącym się ośrodkiem handlowym Drugiego Państwa Bułgarskiego.

W 1371 r., gdy pozycja Bułgarii ulegała załamaniu wobec potęgi tureckiej, Iwan Stracimir, przyrodni brat cara Iwana Sziszmana, ogłosił ten region niezależnym Królestwem Widinu, a siebie jego władcą.

Zdobycie miasta przez Turków w 1396 r. zakończyło podbój Bułgarii. Turcy zbudowali wokół miasta długi mur obronny, którego liczne bramy przetrwały do czasów obecnych. Do XVI w. Widin było największym miastem w Bułgarii. Gdy wpływy tureckie osłabły, miejscowy pasza Osman Pazwantogłu, reformator religijny islamu, ogłosił niezależność swojego okręgu od sułtana (1792-1807). Na znak nieposłuszeństwa zerwał z wieży minaretu półksiężyc i umieścił tam serce (jest do dziś). W 1878 r., dzięki armii rumuńskiej, Widin powrócił do Bułgarii. Serbskie próby przejęcia miasta w 1885 r. nie powiodły się.

W parku, nad brzegiem rzeki, pomiędzy centrum miasta a twierdzą, znajduje się XVIII-wieczny Pazwantogłu Dżamija i biblioteka ze zbiorami o tematyce religijnej. W bliskim sąsiedztwie stoją też XVII-wieczna cerkiew św. Petki oraz zbudowana w XII wieku (odbudowana w XVII w.) cerkiew św. Pantelejmona. Pierwsza z wymienionych cerkwi w ciągu lat zapadła się poniżej poziomu gruntu. Obie zostały ozdobione malowidłami ściennymi w II poł. XVII w.

Głównym punktem zwiedzania Widinu jest twierdza Baba Wida w północnej części parku, nad samą rzeką. Twierdzę zbudowali Bułgarzy (w okresie od X do XIV w.) na ruinach rzymskiej Bononii. W XVII w. Turcy przebudowali fortecę, a a polscy inżynierowie tak mocno obwarowali miasto od strony lądu i wody, że później Rumuni (w wojnie rosyjsko-tureckiej) z wielkim trudem Widyn zdobywali. Dzisiaj jest to najlepiej zachowana w Bułgarii, wczesnośredniowieczna kamienna budowla obronna.